شعر

کلاغه میگه غار غار

سفره قلمکار کار

کی خوابه و کی بیدار

وقتشه بری سر کار

نه (نچ) حالا زوده ، نه (نچ) حالا زوده

لی لی لی لی حوضک
گنجیشکه آمد آب بخوره افتاد تو حوضک
این یکی درش آورد
این یکی آبش داد
این یکی نونش داد
این گفت: کی هلش داد؟
منه منه کله گنده

اتل متل توتوله        سه تا آدم كوتوله

سه تا پیرمرد خوشحال   عمرشون هزار و صدسال

با موی سفید و پرپشت      قدشون یك بند انگشت

كوچول و موچول و فینگیل     خونشون قد یك زنبیل

وسط جنگل نوك كوه  توی بیشه زار انبوه

همگی خوشحال و راضی    مشغول شكار و بازی

كوچول زرنگ و با هوش     موچول قوی و پرزور

فینگیله همیشه خواب بود شب تا صبح تو رختخواب بود

هر روز صبح خیلی زود    وقتی كه فینگیل خواب بود

كوچول و موچول بی صدا      می رفتند دنبال غذا

سیب و انار و ازگیل                پرمی كردند تو زنبیل

فینگیل همش خواب می دید   خواب سیب پرآب میدید

این كار هرروزش بود    روز از نو نوروزش بود

لالالالا، گلم بودی.
عزیز و مونسم بودی.
برو لولوی صحرایی.
از بچه م چه می خوایی؟
لالالالا گل نسرین
بیرون رفتین، درو بستین
منو بردین به هندستون
شوهر دادین به کردستون.
بیارین تشت و آفتابه
بشورین روی شهزاده.
که شهزاده خدا داده
لالالالا، گل چایی
لولو! از من چه می خوایی؟
که این بچه پدر داره
که خنجر بر کمر داره